Fandom

Sferopedia

Ratatosk

4365stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Dyskusja0 Udostępnij

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Ratatosk.jpg

Ratatosk w Expedition to the Demonweb Pits

Ratatosk.JPG

Ratatoski często noszą ochronne nakrycia głowy

Ratatosk to rasa humanoidalnych latających wiewiórek, zamieszkujących Jesion Świata Yggdrasil a także rozmaite zakątki Ysgardu i Arborei. Tworzą one na gigantycznym drzewie coś w rodzaju systemu łączności, jednocześnie chroniąc je przed istotami, które według ich nie powinny się w jego rejony zapuszczać. Szczególnie wrogo odnoszą się do diabelstw, krasnoludów i githzerai. W miarę tolerancyjne są dla większości mieszkańców Ysgardu, elfów i bariaurów. Ratatoski mierzą sobie 1,2-1,5 metra wzrostu. Wyglądają jak człekokształtnej budowy wiewiórki z futrzastymi błonami pod pachami i w pachwinach, oraz długim, spłaszczonym ogonem używanym jako ster podczas lotu ślizgowego. Nie noszą strojów, poza pasami z wyposażeniem i ochronnymi nakryciami głowy. Ich grube futro zapewnia im dostateczną ochronę nawet przed mocnymi zimowymi mrozami. Mają barwę czarną, szarą, brązową lub czerwoną, jednak osobniki z danego stada mają zazwyczaj ten sam kolor. Ogon jest zawsze ciemniejszy niż reszta owłosienia i nosi barwę kory drzewa. Wiewiórki mówią swym własnym językiem, językiem ptaków i ysgardzkim. Uwielbiają zadawać i rozwiązywać słowne zagadki, a osoba biegła w tej dyscyplinie jest sobie w stanie zaskarbić ich szacunek.

Ratatoski żyją w stadach liczących od 4 do 24 osobników. Na czele każdego stada stoi para zwana Ogniodzierżcami - najpotężniejszy samiec i samica z grupy. Każdy członek stada ma prawo postawić im wyzwanie, ale w razie porażki zostaje wygnany lub ląduje na najniższej pozycji w grupie. Oprócz nich ważną postacią jest kapłan Yggdrasilu - mędrzec i doradca, występujący mniej więcej w co czwartym stadzie. Tylko ogniodzierżcy i kapłani mają prawo płodzić potomstwo. Ponieważ członkowie stada starają się brać przykład i naśladować zachowanie przywódców, charakter każdej grupy zależy od ich charakteru. Bywają stada ratatosków żartownisiów i kawalarzy, zdarzają się też grupy spokojne i poważne. Niektórzy ogniodzierżcy fascynują się istotami innych gatunków, usiłując je z kolei naśladować, co skutkuje tym, że stado wiewiórek tygodniami podąża za nieszczęsną istotą, z często komicznym skutkiem próbując powielać jej kroki.

Młode samce ratatosków po osiągnięciu dorosłości wyrzucane są ze stada. Ich zadaniem jest porwanie młodej samicy i założenie własnej rodziny. Ci, którym się to nie udaje mogą dołączyć do nowego stada jako pomniejsi członkowie, nie ciesząc się zbyt dużym szacunkiem. Młode samice pozostają w stadzie do momentu porwania przez zalotnika, skrupulatnie pilnowane przez innych członków.

Ratatoski niechętnie używają ognia. Hubka i krzesiwo jest w posiadaniu jedynie ogniodzierżców (stąd ich nazwa), a używana jest tylko jako źródło światła w nocy i ciepła w zimie. Wiewiórki boją się zaprószenia ognia na Yggdrasilu, który uważają za świętość i ze skrajną dezaprobatą odbierają nieostrożne obchodzenie się z płomieniami na jego obszarze. Sam Jesion jest przez nich czczony jako bogini. Wedle mitu, przodkowie wiewiórek wylęgli się pewnego dnia z ogromnego orzecha, który wyrósł na drzewie, zrodzeni jako jego obrońcy.

Wiewiórki mieszkają w niewielkich dziuplach, wygryzionych przez nie w grubej korze Yggdrasila. Każda jest w stanie pomieścić jednego dorosłego i jednego młodego ratatoska. Kiedy lokator śpi, wejście jest zamaskowane przy pomocy jego ogona. Niektóre stada tworzą większe dziuple, drążone głęboko w pniu i służące jako zimowe, zabezpieczone przed chłodem legowiska i magazyny pożywienia. Mieszkańcy tych osiedli większość zimy przesypiają w letargu, budząc się tylko na posiłki. Wiewiórki często zmieniają miejsce zamieszkania a część z nich stale wędruje.

Głównym pokarmem ratatosków są orzechy, korzonki, jagody, owoce, owady, korę i miękkie liście. Często zjadają dary pozostawiane przez pielgrzymów duchom lub bogom. Porywają też jajka z orlich gniazd w koronach Yggdarsilu (to jedyny pokarm który później smażą lub gotują). Nie interesują się zbytnio światem zewnętrznym. Odpowiednio opłacone (najchętniej torebkami nasiennymi Yggdrasila) zgadzają się przenosić wiadomości pomiędzy światami, do których sięga Jesion. Kilka stad opuściło Wielkie Drewo, przenosząc się w dzikie knieje Arborei i Ysgardu. Ich życie jest tam niełatwe, gdyż drapieżniki nie rozpoznają w nich inteligentnych stworzeń i polują na nie jak na zwykłą zwierzynę.

Intruzów ratatoski atakują zawsze większą grupą, obawiając się stawiać wrogom czoło w pojedynkę. Bardziej twardo walczą, kiedy zagrożone są ich młode, ale zawsze ich atak przypomina bardziej paniczną szamotaninę niż zorganizowane uderzenie. Ich typową taktyką jest skakanie na głowy przeciwników z wyższych gałęzi i drapanie pazurami rąk i nóg lub bronią ukradzioną innym intruzom. Do perfekcji opanowały uniki przed bronią strzelecką. Ratatoski potrafią też bardzo skutecznie rozdrażniać przeciwników, rzucając pod ich adresem najbardziej wymyślne drwiny i obelgi we wszystkich możliwych językach.

ŹródłaEdytuj

Więcej w Fandom

Losowa wiki